W dniu 12 maja 2026 r. w Bibliotece UKW, w Sali Pamięci Bydgoszczan i Regionu w Bydgoszczy odbyło się sympozjum poświęcone osobie i twórczości Mieczysława Wojtasika. Ten poeta, naukowiec, działacz społeczny, a po zakończonym sympozjum należy dodać, redaktor, doradca, ojciec, brat, kolega, przyjaciel, był również pracownikiem naukowym w stopniu profesora nadzwyczajnego w Instytucie Geografii naszej uczelni.
Mieczysław Wojtasik urodził się 12 lutego 1941 r. w Paniewku, na Kujawach, w 1966 r. zamieszkał w Bydgoszczy, wzbogacając swoją działalnością środowiska naukowców, literatów, twórców, tj. szeroko rozumiane życie społeczne naszego miasta.
Debiutował w „Faktach i Myślach” w 1967 r.
Wydał zbiory poezji: Struna czarnoziemu. 1979, Bezpańskie berło i słowo. 1979, Żebro metafizyki. 1980, Jeśli pytasz naprawdę. 1985, Przez bezludne brzegi. 1986, Niech ma na imię choćby Kain.1991, Po śladach wołania i ciszy. 1997, Nie pijałem ptasiego mleka. 1997, Między mitem a kowadłem, 2000, Maki bardziej niż krew. 2008, Lancz z duszą w poziomkach. 2015, Co jeszcze jest jasnością. 2016; Zbiory aforyzmów: A teraz ja. 1979, Kolce życia-Pikiloj de viv. 2013. Zbiór fraszek: Runda dla poddanego. 1997.
Publikował w almanachach, antologiach, wydawnictwach zbiorowych, m.in. Wielkiej Księdze Myśli Polskiej. 2005, w Złotej Księdze Ludzi Wielkiego Umysłu i Serca. 2006;
W latach 1982-1986 na łamach tygodnika „Kujawy” prowadził warsztatowe poradnictwo dla początkujących literatów. Należy mocno podkreślić wyjątkowe zaangażowanie Mieczysława Wojtasika na rzecz debiutujących, stawiających swoje pierwsze, nieśmiałe kroki w świecie literatury młodych ludzi.
Na sympozjum referaty o następujących tytułach wygłosili:
1. Motywy przyrody w twórczości Mieczysława Wojtasika – Aleksandra Brzozowska
2. Poeta, pedagog, wychowawca, moralista – Alina Rzepecka
3. Kujawski rodowód Mieczysława Wojtasika – Piotr Wiktor Grygiel
4.Tło historyczne poezji Mieczysława Wojtasika – Dariusz Filinger
5. Mieczysław Wojtasik jako aforysta – Grzegorz Zientecki
6. Wobec spraw politycznych i społecznych – Stefan Pastuszewski
7. Mieczysław Wojtasik jako satyryk – Elżbieta Grabosz
8. Elementy humoru i satyry – Jarosław Stanisław Jackiewicz
9. Mieczysław Wojtasik jako opiekun młodych twórców – Krystyna Wulert
10. Filozofia w poezji Mieczysława Wojtasika – Paweł Skutecki
11. Mieczysław Wojtasik – Wydawca – Maria Krajewska
12. Dziecko i dzieciństwo w poezji Mieczysława Wojtasika – Justyna Kubiak
Sympozjum zostało zorganizowane przede wszystkim przez pana Stefana Pastuszewskiego, ale pomysłodawczynią tego spotkania była pani Aleksandra Brzozowska. To właśnie ona wygłosiła pierwszy referat o wątkach przyrodniczych w twórczości Mieczysława Wojtasika. Przyroda i jej przejawy były jednym z głównych motywów, charakteryzujących twórczość Mieczysława Wojtasika. Pani Aleksandra wyznała, że jego poezja jest jej wyjątkowo bliska, m.in. właśnie dlatego, że poeta tak wiele uwagi poświęca przyrodzie. W wierszach tych, począwszy od „polskich kwiatów”, przez śpiew przeróżnych ptaków, po spotykane na szlakach życia drzewa, nieustannie poddawane były bujnej, twórczej, skrupulatnej wyobraźni poetyckiej. Tak silna ich obecność w twórczości poety jest też świadectwem głębokiej wiedzy i wrażliwości, jakie posiadał i którymi tak ochoczo dzielił się ze światem. Pani Aleksandra Brzozowska wielokrotnie cytowała wiersze poety, w których wybrzmiewały liryczne opisy przyrody. Metafory, animizacje, porównania, personifikacje, etc., czerpane były przez poetę ze świata przyrody z ogromną pasją i siłą wyobraźni.
W dalszych referatach, m.in. pani Aliny Rzepeckiej, Krystyny Wulert, Marii Krajewskiej, otrzymaliśmy obraz Mieczysława Wojtasika, jako wspaniałego organizatora, przyjaciela, kompana, jurora, warsztatowca, laureata wielu nagród, uczestnika życia literackiego. Warto przypomnieć, iż Mieczysław Wojtasik od 1981 roku działał w Robotniczym Stowarzyszeniu Twórców Kultury, od 1978 roku był przewodniczącym Klubu Literackiego Nauczycieli Pomorza i Kujaw. Od 2006 r. członkiem a od 2012 r. wiceprezesem Bydgosko-Toruńskiego Oddziału Związku Literatów Polskich. Dwukrotnie także otrzymał odznakę Zasłużonego Działacza Kultury (1996, 2001) oraz medale im. Jakuba Wojciechowskiego, Edwarda Stachury, Czesława Miłosza, Jerzego Sulimy-Kamińskiego (2011) i Nagrody Literackie im. Klemensa Janickiego – Janicius (2015) i im. Tadeusza Micińskiego – Feniks (2016).
Dla przyjaciół Mieczysław Wojtasik był jednak przede wszystkim niezrównanym towarzyszem rozmów, człowiekiem obdarzonym niezwykłym poczuciem humoru, niepoprawnym optymistą, cierpliwym i subtelnym nauczycielem stylu dla młodych adeptów sztuki poetyckiej. Do legendy przeszło chociażby to, że jeździł samochodem tak wolno, że policyjne patrole pouczały go, aby jednak jechał trochę szybciej.
Istotnym aspektem, który przewijał się w wielu referatach, a przede wszystkim w odczycie pana Piotra Wiktora Grygiela była „kujawskość” twórczości Mieczysława Wojtasika. Ten aspekt brał się chociażby z faktu narodzin poety w Paniewku, wsi w samym sercu Kujaw. Historia, przyroda, więzi rodzinne, wszystko to sprawiało, że Mieczysław Wojtasik wracał do swojej „małej ojczyzny” dosłownie i w przenośni. Odwiedzał Kujawy w swojej twórczości, rozmowach, wspomnieniach, ciągłym przywoływaniu swoich korzeni, poszukiwaniu tożsamości, jako człowieka.
Mieczysław Wojtasik, to również satyryk, aforysta, tego dotyczył referat min. pana Jarosława Stanisława Jackiewicza. Trafne, żartobliwe, uszczypliwe komentarze do ludzkich zachowań, obyczajów, aktualnych wydarzeń, znalazły swoje odbicie w tych szczególnych, rzadkich wśród poetów formach literackich.
O zmieniającym się stosunku do życia wraz z upływem lat, o filozoficznym, medytacyjnym i refleksyjnym aspekcie w twórczości Mieczysława Wojtasika referat wygłaszał Paweł Skutecki. Dostrzegł on, szczególnie w późnej twórczości poety rozpaczliwą tęsknotę za porządkiem, ból spowodowany upadkiem autorytetów, rozpadem tradycyjnych wartości i przejawów kultury. Szczególnie w tomiku „Na końcu też będzie słowo”(2021) poeta pyta o stosunek ja-Bóg, ja-wieczność, o wartości patriotyczne, o testament, jaki pozostawili nam przodkowie oraz o to, co my zostawimy potomnym.
O dzieciństwie, jako istotnym motywie w twórczości poety z Paniewka, był referat pani Justyny Kubiak. Poruszyła w nim bolesną tęsknotę poety za posiadaniem córki oraz trudne wspomnienia z dzieciństwa poety, urodzonego w czasie II wojny św.
Należy podkreślić wyraźnie liczny udział rodziny w sympozjum, która podzieliła się wieloma wspomnieniami, anegdotami i epizodami z życia poety Mieczysława Wojtasika, a frekwencja od początku do końca pozostała prawie 100%, co nie uszło uwadze i zadowoleniu moderatora sympozjum, pana Stefana Pastuszewskiego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz